توريءَ نه دل کي ڪوئي دلبر اچي ٿو ساءُ،
توکي به سُڌ ته هوندي، توساڻ آ لڳاءُ.
موسم جي هر ادا ڀي، تنهنجي مٿان نثار،
جنهن تون گهٽي مان گذرين اتڙي ٿئي هُڳاءُ.
هر جا پسان ٿو توکي، تون روبرو آن منهنجي،
سچ جا هي حرف آهن، هن ۾ نه آ وڌاءُ.
شدت سان انتظار آ، تنهنجي اچڻ جو مونکي،
آڻي الله توکي اهڙو گهلي ڪو واءُ.
گهايل ڪئي تو دل هيءَ، نظرن سان اي پيارا،
تنهنجي ڪري ته محفل ۾ آ گهڻو رچاءُ.
هن بيقرار دل کي ڪائي ڀي ننڊ ناهي،
نظرن جو تون ڪري وئين منهنجي مٿان ڪو داءُ.
سهڻا نه ڏي تون صدما، اهڙا ‘‘بلال’’ کي،
تنهنجي جدائي جاني، سيني ۾ ڪيو آ گهاءُ.
**