ڪمزوري
“اڙي سني يار تون به نه!. اسان کان هڪ نٿي سنڀالجي ۽ تون ٻي جي ٿو ڳالهه ڪرين!”.
“اڙي ڇو ڀلا؟. پاڻ واري پاڙي وارو مُلان خُدو ته ٽِين شادي ڪري آيو آهي”.
“ڀلا ايڏو ڪو طاقتور آهي ڇا؟”.
“اڙي هن عمر ۾ اچي ڇِتو ٿيو آهي. اڃان ته پهرين زال جوان هئس ته ٻي شادي ڪري آيو ۽ ٻي ويچاري ته اٺاويهه سالن جي آهي، هينئر جيڪا نئين ڪري آيو آهي اُها ويهه سالن جي آهي”.
“يار هي نڀاڳو سڄو ڏينهن حڪيم هڻ کڻ وٽ ويٺل هوندو آهي لڳي ٿو ڪو هيري جو ڪُشتو وٺي آيو آهي!”.
“يار بس ڳالهه نه پُڇ......... هروڀرو ڌُوڙ مُنهن ۾ پاتي اٿئين!، پهرين واري اڪ شيدي سان سيٽ اٿئي ٻُڌو اٿم ٻه دفعا جهلي به اٿن”.
“هاهاهاها يار حالت آهي پوءِ به ايڏي بي شرمي..........
ڪچهريءَ هلندي رهي مٿان کان سُريش به اچي پهتو، سلام ڪري ويهي رهيو، ويهندي چيلهه تي کڻي هٿ رکيائين، “يار شڪيل ڏاڍو سُور آهي چيلهه ۾!”.
“ڇو ڀلا ڇا ٿيو؟”.
“اڙي هيترا ڏينهن ٿيا هئا موڊ ئي ڪونه پئي ٿيو تو واري ڀاڀي ڏاڍي ڪاوڙيل هئي رات وياگرا ورتم سو اهو حال ٿيو آهي.......
“سني يار پاڻ واري پاڙي ۾ ٻُڌم ته فيصل کي به زال ڇڏي وئي آهي”.
“ڇو ڀلا؟، ڇو خير ڇا ٿيو؟”.
“يار ويجهن ماڻهن کان ڳالهه ٻُڌم ته پهرين رات همراهه ڏاڍي ڪوشش ڪئي پر ڪُجهه ڪري ڪونه سگهيو سو صبح جو سوير مائي ٽپڙ ٻڌي رواني ٿي وئي”.
“ير شڪيل ٻُڌ مرد وڏو اناپرست آهي، ڏاڍ مُڙسي جو سڄو ڏينهن پٽڪو ٻڌيو وتي، ڊاڙون هڻندو ير ان کان ته عورت طاقتور آهي جنهن جي ڪڏهن ڪمزوري ظاهر ڪونهي ٿي.....
***