لوڪ سمجھي ٿو سادگي تنهنجي.
دل جي پٿر سان دل لڳي تنهنجي،
هاڻ ڏسجي ته ڪيئن مُرڪي ٿي،
درد جھاڳي هي عاشقي تنهنجي.
ڄڻ ته ديوار بيوَسين جي هُئي،
تنهنجي سامهون هي زندگي تنهنجي.
شال ساري ڄمار گھاري مَن،
ساڻ تو ساڻ هي خوشي تنهنجي.
خواب ميڙي سُتي هئي آڳر تي.
چنڊ جوڀن سان روشني تنهنجي.
وقت ايڏيون مسافريون ارپيون،
ڪِين ماڻي سَگهيس مِٺي تنهنجي.
پاڻ پرديءَ پناه ۾ رهجان،
نِرت ٻوڙي نه بندگي تنهنجي.
هونئن بدلجن ٿيون رتون ڪَيئي،
پر ڇو بدلي نه بي رُخي تنهنجي.