شاعري

پارسائي جون حدون

”پارسائي جون حدون“ نئين ٽهيءَ جي خوبصورت شاعر امداد سولنگيءَ جي شاعريءَ جو مجموعو آهي. امداد سولنگيءَ جي هِن پهرين شعري مجموعي “پارسائي جون حدون” ۾ انساني صحيفن جي لتاڙ خلاف آواز سميت اکين جو رستو چيري دل ۾ گھر ڪري ويندڙ محبتي مايا جو سمنڊ موجود آهي، جنهن ۾ پيار ۽ پريت جون لهرون عشاق دلين جي قافلن کي ٿڪاوٽ جي صورت ۾ گھاٽي ڇانوري جو احساس ڏيارين ٿيون.
Title Cover of book پارسائي جون حدون

ڪِين ٿي منزل ملي بي راهه کي،

ڪِين ٿي منزل ملي بي راهه کي،
سُور ۽ سختين گھُٽيو آ ساهه کي.

لوڪ جي بدذوق نظرن کان هِتي،
دل بَچائيندي وَتي پئي چاهه کي.

دشمنيون پالي ڪيون سين دنگ يَار،
آءُ هاڻي ٻَک وجھون ڪنهن ٺاهه کي.

باغ سڀ ڀوتار جا ۽ ڳوٺ ڀي،
پوءِ ته آخر ريج ملندو واهه کي.

زندگي گلزار ٿيئڻي هُئي سا ٿي،
کوڙ هو سانڊن دُکايو باهه کي.

آڻ منهنجي ٿر مٿان ڪي وڏ ڦُڙا،
ٻُڌ کڻي آڪاش منهنجي آهه کي.

ڇانو جا ويري اڃان ناهِن مُئا،
وڻ وڍي وڪڻي ڇڏن ٿا لاهه کي.