شاعري

پارسائي جون حدون

”پارسائي جون حدون“ نئين ٽهيءَ جي خوبصورت شاعر امداد سولنگيءَ جي شاعريءَ جو مجموعو آهي. امداد سولنگيءَ جي هِن پهرين شعري مجموعي “پارسائي جون حدون” ۾ انساني صحيفن جي لتاڙ خلاف آواز سميت اکين جو رستو چيري دل ۾ گھر ڪري ويندڙ محبتي مايا جو سمنڊ موجود آهي، جنهن ۾ پيار ۽ پريت جون لهرون عشاق دلين جي قافلن کي ٿڪاوٽ جي صورت ۾ گھاٽي ڇانوري جو احساس ڏيارين ٿيون.
Title Cover of book پارسائي جون حدون

ڪا دوا ڪانه ٿي درد وڌندا ويا،

ڪا دوا ڪانه ٿي درد وڌندا ويا،
ڪنهن نه پنهنجو چَيو ڪنهن نه ڳوڙها اُگهيا.

بي وجه بي رُخيون لوڪ مون سان رکيون،
پوءِ به ويچار ڪنهن لاءِ ميرا نه ٿيا.

هُن کي رکڻو پيو عاشقي جو ڀرم،
درد ميڙي سمورا ئي دل ۾ ،رکيا.

انتظاري جي رِڻ ۾ رُلن ٿيون اکيون،
پنڌ تنهنجا پنهل مون پئي ڪيچون پُڇيا.

اڌ وهيءَ ۾ غريبي جون لوليون ڏئي،
رات جيجل سمهاريا هَا ٻچڙا ،بکيا.

داد جو شبدّ، آ ڪين هُن کان مِليو،
گيت وايون غزل مون ها جنهن لئه ،لکيا.

يادگيرن جا ڳوڙها اڃا ڳاڙيان،
تو پُڄاڻان اڃا پيار ناهِن گهٽيا.