عيش عِشرت جا ماڻهن به اوٿر رکيا،
مون جواني جي سيني تي پٿر رکيا.
لوڪ فيشن جي نازيب ماحول ۾،
سادگين جا ته مون پوءِ به ساگر رکيا.
پنهنجي نيڻن جي دنيا ۾ او سانوري!
تنهنجي محبوب چاهت جا منظر رکيا.
هو ته پنهنجي شهر ۾ رهيو اجنبي،
هُن ڇو جيون ۾ موهن جا کنڊر رکيا؟
يار! هڪڙو ئي ڀيرو تون پڙهجان اچي،
اهڙا احساس آهن مون سُندر رکيا.