لُڙڪ لَٽي ويا ماڻا سارا،
پيار سکيءَ جا ساڻا سارا.
اڄ ڀي خالي ڄار هٿن ۾،
موٽيا ماڳ مهاڻا سارا.
مون سان گڏجي ورد پيا ڪن،
تسّبيح جا مَن داڻا سارا.
سوچ اُڏامي ڪونه ٿي شاعر!
تنهنجا خيال پُراڻا سارا.
تنهنجي ٻانهن سيراندي سائنڻ!
مون لئه هنڌ وِڇاڻا سارا.
آخر تو وٽ پهتو آهيان،
رُولي نينهن نماڻا سارا.
سار سڏي ٿي مومل جي ڪا،
خواب چُمي وڃ راڻا سارا.
مان امداد اڪيلو ۽ هي،
گھاءُ دنيا جا گھاڻا سارا.