اڄ اُٿي لهرن ۾ اهڙي موج ، آ،
ناوَ تاريندي ٻڏي ٿو ، ناخدا.
سوچ جون وڻندڙ ڏياٽيون ٻارجن،
ڏات ڪا اهڙي ڪري ، ڏاتر عطا.
درد جو لهجو بَکن ٿا نيڻ هي،
کول دل تي کنئي اٿئي ڪهڙي سزا.
زرد شامون هانءُ تي پيون هارجن،
من نٿو ماڻي خوشين جي ڪا فضا.
گهر ڇڏي ۽ پيار جو پرڻو ڪري،
ڇوڪري ڪهڙي نڀائي پئي وفا.
دربدر آ پيٽ جي پوڄا پٺيان،
ڪونٿو سمجھي ته ڪو آهي خدا.
خواب هاري پنهنجا سڀ ماري ڇڏيا،
هِن غريبي جا ڏسي ساڳيا ،لقا.
تون وري گِهرو ڪڪر ٿي آ ڪڏهن،
ٿر پُسن امداد پنهنجي پياس جا.