سُورهيه ٿو سرويچ سَڏائين، ٿورو اوري اَچُ الا
ٿورو اوري اَچُ الا،
جعفر ٿيڻ کان بَچُ.
ڀونءِ اجهو وِيا ڀيلي ڌاريا،
پرواني جان پَچُ الا،
جعفر ٿيڻ کان بَچُ.
سِرَ جو سانگو لاهي پاهي،
نانگو ٿِي اڄ نچُ الا،
جعفر ٿيڻ کان بَچُ.
دل مان ڪوري يار ڪڍي ڇڏ،
ڪُوڙُ، ڪُپت ۽ ڪَچُ الا،
جعفر ٿيڻ کان بَچُ.
سنڌي بيروزگار ڪيا وِيا،
سُورَ سَليون ڪي ڳَچُ الا،
جعفر ٿيڻ کان بَچُ.
”زخمي چانڊئي“ خوب چيو آ،
سُوريءَ تي ڀي سَچُ الا،
جعفر ٿيڻ کان بَچُ.