مان ڇڏيان پنهنجا يار پرچائي.
ڀل نه ڪو منهنجا پيار پرڀائي.
هي خزائون به دور ٿي وينديون،
پيار ويندو بهار پرچائي.
هوءَ مصور جي تخيل جهڙي،
ڪيرُ هُن تان نهار ڦيرائي.
ٿيءُ پڃري جي قيد کان ٻاهر،
وَٺُ پرندا، اُڏار پرچائي.
وقت جي بي رحم روش گهايو،
سنڌ جو درد ڌار تڙپائي.
آئون منصور جو جنم آهيان،
ڪيرُ آهي جو، دار تي چائي.