سون ورني سنڌ جي غدار تي لعنت وِجهان.
سامراجي، سازشي پرمار تي لعنت وِجهان.
جو غريبن کان وهائي راتو ڏيهان بيگرون،
تنهن لُچي ڪمدار ۽ ڀوتار تي لعنت وِجهان.
دوستيءَ جي اوٽ ۾ ٿي دشمني جنهن کان مِلي،
ڪُوڙي دوکيباز اهڙي يار تي لعنت وِجهان.
ڊيمون ٺهرائي گهرائي، ڌاريا جيڪي سنڌ ۾،
مان انهيءَ ڪُرسي بُکي سرڪار تي لعنت وِجهان.
سنڌ جي سؤدي ڪرائڻ لئه مِلن سَوَ لالچون،
مان خدا ڄاڻي انهيءَ سهڪار تي لعنت وِجهان.
جنهن وَهايو خون ناحق اشرف الانسان جو،
مان بُري ڏانئڻ انهيءَ هٿيار تي لعنت وِجهان.
جو ڦُرون، اغوا ڪرائي، ڀُنگ مان پَتيون وٺي،
تنهن وڏيري، پِير، ٿاڻيدار تي لعنت وِجهان.
رات کي جو ڏينهن چئي ۽ شينهن کي ڪوٺي گدڙ،
مان انهيءَ مردود ۽ مُردار تي لعنت وِجهان.
جو هيروئن، چرس، ڀنگ ٿو واپرائي ديس ۾،
تنهن واپاري ۽ سندس واپار تي لعنت وِجهان.
سچ وڏو آهي ڏوهاري پوءِ به ’زخمي‘ چوندو رهه،
جو چِڙي ڏي گار، تنهن مان گار تي لعنت وِجهان.