موٽي وري چمن ۾ موسم بهار آئي.
تون جو سڄڻ نه پُهتين لوڪئون ميار آئي.
پرديس ويندي ڪهڙو اقرارُ وِيو ڪري هُئين،
پوءِ ڀي نه تنهنجو ڪو خط ۽ ڪائي نه تار آئي.
ظاهر ته مونکي واقعي ڪوئي به زخم ڪونهي،
دل کي ڳُجهي سڄڻ پر ڏاڍي آ مار آئي.
ڪهڙي به وقت آئي ڪاڏهئون به يار آئي،
جاڏهئون به يار آئي تنهنجي تنوار آئي.
ٿي آهَه بي اثر ۽ بي چين ٿي حياتي،
جيڪا گهڙي به آئي سا غمَ گذار آئي.
’زخميءَ‘ سان ڪونه پرتين آخر ويو مري هُو،
مِنٿون ڪندين اوهان کي ساري ڄمار آئي.