”ڊيم نه گهرجي“
ڪو ڊيم نه گهرجي،
ڪو ڊيم نه گهرجي.
اهو ڊيم سنڌوءَ کي سُڪائيندو.
۽ سنڌ جي سِينڌ اُجاڙيندو.
هُو ڊيم اَڏائڻ چاهي ٿو،
۽ سنڌ سُڪائڻ چاهي ٿو،
هُو ڀاءُ وڏو به سَڏائي ٿو،
۽ زوري حق گھٻائي ٿو،
اهڙي ڀاءُ وڏي تي لعنت آ،
جنهن ڀاءُ تي آندي شامت آ،
ڀلي ايمرجنسي هڻرايو،
۽ انساني حق لترايو،
گولين سان سنڌين کي مارايو،
يا ڪُتر مشين ۾ ڏيارايو.
پر ڊيم نه گهرجي.
ٽن صوبن جنهن کي رد ڪيو،
هُن پوءِ به آهي ضد ڪيو،
چي ٿو: بجليءَ جو بحران آهي،
ڏِسو ڪيڏو ته هُو دِگران آهي،
ٽِي.ويءَ تي راڳ ٿو آلاپي،
نه ئي ڪُوڙ منجهاران ٿو ڍاپي،
توسان پاڻيءَ جي لئه پاڻي ڪبو،
ان ڊيم تي قائم مياڻي ڪبو،
ڀل سُورهيه سُوليءَ چاڙاهيو،
يا لاش ڳجهن کي کارايو.
پر ڊيم نه گهرجي.
ڪالاڊيم جو جيڪو حامي آ،
غدار وڏو ۽ حرامي آ،
رنجيت جو پُٽ ٿو ظلم ڪري،
ون يُونٽ جهڙو ٿو خُلم ڪري،
لکين سنڌي سروس مان لاهي،
پنجاب کي ڏِسُ ڪئن ٿو ٺاهي،
بجليءَ جون شاڪون ڏيارايو،
کل اُبتي توڙي لهرايو،
کڻي گهاڻي وجهي سنڌي پِيڙايو.
پر ڊيم نه گهرجي.
تنهنجي ڳڻپ شماري دوکو آ،
هٿ ٺوڪيا نتيجا رونشو آ،
تون بم هڻائي ڪيو داٻو،
ڏَس ڪاڏي ويو تنهنجو ضياءَ بابو،
تون تنگ ڪندين توسان جنگ ڪبي،
ڳالهه مرڻ مارڻ تي دنگ ڪبي،
سنڌي ٻار يتيم ڪرائيندا،
۽ بيوهه زالون بڻائيندا،
سِرَ سنگينن تي ٽنگرايو،
۽ ڊيم سينن تي ٺهرايو!
پر ڊيم نه گهرجي.
سنڌ شاهه لطيف، قلندر جي،
۽ دولهه، دودي، حيدر جي،
سنڌ سچل، قيوم ۽ ساميءَ جي،
بيدل ۽ بيڪس، حاميءَ جي،
سنڌ شاهه عنايت، راشد جي،
جي.ايم، بلاول، سرمد جي،
سنڌ سرڪش، تاجل، نياز جي آ،
قادر ۽ بشير، اياز جي آ،
سنڌ قمر ۽ تاج، پليجي جي،
آريسر، ادل، جوڻيجي جي،
سنڌ باغي، جُمن، تنوير جي آ،
علي بابا، سڄڻ، شمشير جي آ،
سنڌ جوهر، زاهد، ارڏي جي،
نبي بخش، نصير ۽ بردي جي،
سنڌ مگسي، هارون، مجيديءَ جي،
ڪُولهي، ڪنور، حفيظ قريشيءَ جي،
سنڌ مُونڌر ۽ مختيار جي آ،
ڪوثر ۽ زميني، غفار جي آ،
سنڌ ظفر ۽ گل، امانَ جي آ،
هوشو شيديءَ جي اعلان جي آ،
سنڌ آهي راجا ڏاهر جي،
ٽوڙهي وارن جي، بختاور جي،
سنڌ سوڀي، نجم، بخاريءَ جي،
سنڌ جويي، يوسف لغاريءَ جي،
هت هرهڪ هوشو ۽ هيمون،
تون ڪيئن بڻائيندين ڊيمون؟
هيءُ ’زخمي چانڊيو‘ مارايو،
۽ گهر گهر باهيون ٻارايو.
پر ڊيم نه گهرجي.