تو ڪري مون کي جُدا ماري ڇڏيو.
دل کسي ڄاڻي خُدا ماري ڇڏيو.
مون ڪئي توسان وفا منهنجا صنم،
تو ڏئي مون کي دغا ماري ڇڏيو.
در پنڻ آيس حُسن جو خيرُ مان،
تنهنجي دڙڪن جي سخا ماري ڇڏيو.
لوڪ ساري جو ستم سَهندو رهيس،
پر مٺا تنهنجي سزا ماري ڇڏيو.
تو رقيبن سان گهمي ”زخمي“ ڪيو،
تنهنجي ئي دارون دوا ماري ڇڏيو.