وقت! اسان کان ڪين پري وَڃُ.
گهايل دل جا گهاوَ ڀري وَڃُ.
آهي زماني ڏاڍو ستايو،
’زخميءَ‘ تي احسان ڪري وڃ.
هيءُ به ڪهڙو آجپو آهي؟
جو نه تنهنجو رابطو آهي.
نه نياپو، نه خط، نه فون ڪيئه،
پوءِ هي ڇا جو راضپو آهي؟
ڪاتُ تنهنجو هُجي.
ڪنڌ منهنجو هُجي.
ڳوٺ تنهنجي سدا،
پنڌ منهنجو هُجي.
چيائين ڪڍي نَنهن، ڪندين سنڌ سنڌ؟
چيم: هائو ڏانئڻ! آهي سنڌ جِندُ،
ڏيئي شاڪ پاور جو چيئين: چئه ڙي سنڌ،
چيم: گيدي ٻُڌندين، جيئي سنڌ، جيئي سنڌ.
سڄي رات اُبتو ٽنگي لاهي چيئين:
بتاؤ تمهاري ڪهان هين سنڌي؟
هڻي کيس مُنهن ۾ کانگهارو چيم:
اري بَڪتي ڪيا هو يَهان هي سنڌي.