ويرين وچ ۾ وادي ڇو آ؟
گهر گهر ۾ بربادي ڇو آ؟
چور وتن ٿا گهمندا ٻاهر،
واڙيل هُو فريادي ڇو آ؟
ديس ڌڻي آ ڪئمپن ۾ ۽،
ڌارين تي امدادي ڇو آ؟
روزانو ته رُکي ٿا کائون،
پوءِ به وائي بادي ڇو آ؟
نينگر جُوان جماڻ جي زوري،
پوڙهي سان ٿي شادي ڇو آ؟
دنيا چنڊ تي پهتي آ پر،
قوم سنڌي هيءَ سادي ڇو آ؟
ڪُوڙ جي مُنهن ۾ ڌُوڙ ٻُڌي آ،
سچ سان هتڙي تعدي ڇو آ؟
پيار امن جي پُوڄارين جي،
کسجي وئي آزادي ڇو آ؟
پاڻ پِني ٿو کائي جڏهين،
ڌارين جي آبادي ڇو آ؟
پنهنجن کان مُنهن موڙي ’زخمي‘،
غيرن جو اتحادي ڇو آ؟