مان جي ڪاري آهيان، پوءِ ڀلي مار تون.
پر پلاندن تي غيرت نه واپار تون!
تنهنجي آهيان وَني مون کي چئه نه ڪِني،
پنهنجي ننگن کي ناحق نه ڪر خوار تون!
ڪيترا ئي دفعا ’ڪارو‘ ٿيل آهين تون،
پوءِ ڪيئن ٿو ڪرين مون کي سنگسار تون!
مَردُ، عورت، ٻه گاڏيءَ جا ڦيٿا آهن،
ورنه جيون سفر ۾ آهين بار تون!
هڪڙي غيرت جي خاطر وئين جيل ۾،
ڪيئن غيرت جي لهندين پُٺيان سار تون!
مرد شادي شده ٿا سُريتيون رکن،
عورتن جي پسند کي به ويچار تون!
شعرُ ’زخمي چانڊئي‘ جو ٻُڌي ڪنهن چيو،
عورتن کي به ڀائو ڪيو پارتون.