ساههُ ٿو توکي ساري سائين.
ڪي ته گهڙيون وڃ گهاري سائين.
چين کڻي تون چاههَ جو دل ۾،
ٻارڻ ويو آن ٻاري سائين.
دُور رهي تون دلبر مون کان،
هانءُ ڇڏيو آ ڏاري سائين.
جيڪر تون هڪ وار هلي آ،
قسمت جيتي هاري سائين.
تنهنجا رستا روز نهاريان،
آب اکين مان هاري سائين.
جيون سارو توبن ’زخمي‘،
تنهن کنئون ڇڏ تون ماري سائين.