منهنجون ديدون تنهنجي دَرَ ۾.
تون ته اڃا آن ساڳيو ڍَرَ ۾.
حيف اٿئي جو عيش ڪرين ٿو،
قيامت برپا آهي ٿَرَ ۾.
توسان جو مان اٽڪِي پوندس،
جهيڙو پوندو پنهنجي گهر ۾.
ڪيئن پڙهي ڪاليج ۾ ڇورو!
جنهن کي پِسٽل هوندو وَرَ ۾
ايڏي ’زخمي‘ هامَ هڻان ڇو،
ڳالهه ته هونئن آ ويٺل تَرَ ۾.