اڄ ته اڻپورو سرجيل غزل ٿو لڳين.
وار اڻڀن ۾ ڄڻ ڪو بڪل ٿو لڳين.
تنهنجي جوڀن جي ڪهڙي ڪيان ڳالهه مان،
ٻيرَ ڳاڙهن جيان تون پَڪل ٿو لڳين.
مُرڪي ڀاڪر ڍِلو تو جو پاتو پرين،
مونکي صدين کان ماندو ٿڪل ٿو لڳين.
چنڊُ توکي ڏسي ڪيئن نه شرمائجي،
راءِ ڏياچ جهڙو قتل ٿو لڳين.
پنهنجي هٿ ڪي لڪيرن ۾ توکي پَسي،
هاءِ قبضي ۾ ڄڻ ڪو رمل ٿو لڳين.
ڇو ٿو مونکي چوين تون نه مدهوش ٿي،
اڄ ته تون ڀي پگهر ۾ ٻُڏل ٿو لڳين.
ايترو ڀي نه وَڻُ منهنجا ماهه لقا!
ڇو ته ’زخميءَ‘ جي لئه اڄ اجل ٿو لڳين.