ستم تون به پنهنجو گهٽائي نه سگهندين.
مگر منهنجي ٻولي مٽائي نه سگهندين.
جڏهن منهنجو هٿ ڀي گريبان تي پُهتئي،
ستمگر تري پوءِ پَٽائي نه سگهندين.
تتل تيل ڪڻڇيءَ ۾ ڪاڙهي ڏٺئه.
ڪيئي سال جيلن ۾ واڙي ڏٺئه.
اڃان آزمائڻ اسان کي ٿو چاهين،
توڙي گهر ڪکاوان به ساڙي ڏٺئه.
ڌرتيءَ لاءِ سپاهي آهيان.
غيرن لاءِ تباهي آهيان.
تو ڇا ’زخميءَ‘ کي سمجهيو آ،
ڀينڊ ڀتر جو واهي آهيان.
پوتر عورت ڪاري ڪندڙ،
غيرت ماپو ڇاهي ڙي؟
ڪيترا ڀيرا ڪارو ٿيل آن،
ان جو ڪاٿو ڇاهي ڙي؟