مون کان مٺا نامِ خدا، پَلُ نه پري ٿي.
سائين ڪونه سَري ٿي.
تنهنجي جُدائيءَ ۾ دل دانهون ڪري ٿي.
الا ڪونه سَري ٿي.
مون سان ملڻ لئه ٿو چوين اڄ نه سُڀاڻي،
آءُ هاڻي جو هاڻي،
ڇونه سڄي خلق دل تي مُڱ ڏري ٿي،
الا ڪونه سَري ٿي.
ياد اٿئي منهنجي رُئڻ تي تون رُنو هُئين،
جنهن ڏينهن ڇنو هُئين،
ڪهڙي خطا ۾ هي سزا ڪين ٽري ٿي،
الا ڪونه سَري ٿي.
مُنهنجي اڳيان ڇالئه رقيبن سان گهمين ٿو،
الا ڪين ٺهين ٿو،
تنهنجي محبت ۾ لڳل باهه ٻري ٿي،
الا ڪونه سَري ٿي.
منهنجي مُئي کانپوءِ هٿَّ ڏاڍا تون هڻندين،
ڏينهن رات پيو رُئندين،
ڇوته ’زخمي‘ وَيَل شيءَ ڪانه وري ٿي،
الا ڪونه سَري ٿي.