قبر تي گُل رکو نه رکو پر ڏيئا ته ٻارجو.
ڏيئا نه ٻاري سگهو ته گهر ويٺي ئي سارجو.
ماڻهپي کي مون ڏني آ زندگي اڄ،
منهنجي تُربت تي نه ڳوڙها هارجو.
چيائين ته: تعليم ٽئين اک آهي،
چيم: چار اکڙيون مِلي ٿيون وڃن.
چيائين: طرف چار آهن تڏهن؟
چيم: هائو! راهون کُلي ٿيون وڃن.
ذاتي خوشين کي ڇڏي هر آدميءَ جي ڳالهه ڪر.
ڏيهه کي روشن رکڻ لئه روشنيءَ جي ڳالهه ڪر.
سِيٽ سَکڻيءَ ۾ رکيو ڇاهي وڃي تاريخ پڙهه،
قوم جو دشمن نه ٿي تون، دوستيءَ جي ڳالهه ڪر.