حُسين تنهنجو حسين منهنجو، حُسين حق جو امام آهي.
صبر ۽ تقويٰ بهادريءَ ۾، وڏو سيد جو مقام آهي.
يزيدي لشڪر ويهوڻو هو پر، عليءَ جي پُٽ ڀي ڪئي نه بيعت،
جبر سان وڙهندي شهيد ٿي ويو، تڏهن سيد کي سلام آهي.
ڪيڏا ستم ڪيا شامين آلِ رسُول تي.
آيو نه رحم تن کي، سانئڻ بتول تي.
زينب جو گهر ويو اُجڙي، پوءِ ڀي ڏسو حسينڻ،
ثابت قدم رهيو آ، پنهنجي اصول تي.
آهي سڀن جي دل ۾ محبت حُسين جي.
بس ڳالهه هڪ ٿي ماري غربت حُسين جي.
ڪربل جي رڻ ۾ سيدن ڇا ڇا سَٺو نه هوندو،
پوءِ ڀي ڪئي آ مولا، عزت حُسين جي.
حُرَ کي چيو حُسينڻ، تيسين نه ٿيندين ڪامل.
لشڪر حُسينيءَ ۾ تون، جيسين نه ٿيندين شامل.
آخر چيو وٺي حُر، پاسي حُسين جي ٿيو،
حق جي فتح ٿي ويئي، هارائجي ويو باطل.