ڇو اچڻ ڀي ڇڏي وئين، ڇو مِلڻ ڀي ڇڏي وئين.
ٻئي ٽئين مهيني ڀيرو، ڪرڻ ڀي ڇڏي وئين.
گڏجي رهڻ جا مون سان، ڪيا قول ها تو،
جيئڻ ۽ مرڻ جا سائين، ٻَڌا ٻول ها تو،
ٻيو ته ٺهيو پر خطڙو، لکڻ ڀي ڇڏي وئين.
اڳ ته گهڙي ڀي مون کان، نه ٿيندو پري هُئين،
ڪهڙي سبب تون هاڻي، دُوري ڪري وئين،
پري کان رُڳو تون هاڻي، ڏسڻ ڀي ڇڏي وئين.
شايد رقيبن توکي، آهي ڀُلايو،
انهن جي چَوڻ تي مون سان سڄڻ ٿا ڦِٽايو،
اسان جون ٻه ڳالهيون سچ جون، ٻُڌڻ ڀي ڇڏي وئين.
جيئري نه آئين ٻُڌندين، ’زخمي‘ مري ويو،
تولاءِ تڙپي سُڏڪي نياپو ڏئي ويو،
ارمان آهي سَکڻو، پُڇڻ ڀي ڇڏي وئين.