سُورن ۾ ساماڻو آهيان.
پوءِ به نه ٿيو ويڳاڻو آهيان.
ديس ۾ جيڪي غير ٿا گهُورن،
مان ڀي تن لئه گهاڻو آهيان.
رڳ رڳ مان ناسور ٿا نڪرن،
لوهه جو ڄڻ ڪو ڇاڻو آهيان.
پنهنجن لئه مان پارس اهڙو،
موتيءَ جو ڄڻ داڻو آهيان.
سُورَ سَهي ٿو سنڀران ’زخمي‘،
شايد ڪاڪ جو راڻو آهيان.