سائنس جي هن دؤر ۾،
تون مان پِيا سي آٽجي،
ڌرتي وئي ٻُوساٽجي.
اميدن جي آسري،
چهرا وِيا ڪاراٽجي،
ڌرتي وئي ٻُوساٽجي.
چولا نياڻين جا جڏهن،
پنهنجن کان وِيا ڦاٽجي،
ڌرتي وئي ٻُوساٽجي.
سيٺ جي گاڏيءَ هيٺ،
پورهيت وِيو چيڀاٽجي،
ڌرتي وئي ٻُوساٽجي.
ڏنڊ بيگر ۾ هاريءَ جو،
سڀ حصو ويو ڪاٽجي،
ڌرتي وئي ٻُوساٽجي.