دلبرن جي دلبري مُون کان نه پُڇُ.
ڳالهه اهڙي اڄ وري مُون کان نه پُڇُ.
دشمنن جي دُشمني پوءِ ڀي چڱي،
دوستن جي دوستي مُون کان نه پُڇُ.
جُهور پوڙهي پرڻي آ نينگر ننڍي،
رات ساري ڪيئن رَڙِي مُون کان نه پُڇُ.
خانصاحب جا ڪُتا ٿا عيش ڪن،
ڪيئن بُکي آڪَههِ سُتي مُون کان نه پُڇُ.
ڳَههَ رکي گروي ڪيم پنهنجو علاج،
ڊاڪٽرن جي بي رُخي مُون کان نه پُڇُ.
آهَه مُون هڪڙي ڀَرِي، اُڀ ويو ڏڪي،
ڪيئن ڌرتي پئي ڌُڏي مُون کان نه پُڇُ.
لوڪُ هي ڇا ٿو چوي ٻُڌندو نه ڪر،
ڇا هَلي ۽ ڇا چلي مُون کان نه پُڇُ.
ڳالهه ڪهڙي ٿو ڪرين ’زخمي‘ چريا!
ويههُ تون خاموش ٿي، مُون کان نه پُڇُ.