فيض تنهنجو سنڌ ۾ آ جابجا جاري لطيف.
تنهنجي دم سان ئي ته قائم سنڌ آ ساري لطيف.
سنڌي ٻوليءَ ۾ ڏنو تو دنيا جو اعليٰ فڪر،
سنڌين جي تو سراپا آهي دل ٺاري لطيف.
بيت تنهنجا لعل ۽ هيرا سڀئي موتي مڻيا،
تنهنجي ڀٽ جي سون ورني آ سڄي واري لطيف.
بند ڪوٽن ۾ پيون هِن، اڄ به ڪيئي ماروِيُون،
روز مُومل جي ٿئي ٿي ڪاڪ ڄڻ ڪاري لطيف.
سنڌ جي سرسبز سائين ڀُونءِ ٿي پئي ڀيلجي،
موت ۾ مزدور آ ۽ ويل ۾ هاري لطيف.
تنهنجي هوندي سنڌ ٿي بيرُوت سڏجي ڇو ڀلا؟
ڇو اسان کان ٿي ويو آن، تون ڀلا عاري لطيف.
ڇا ڪري ’زخمي‘ ڀلا تعريف تنهنجي شعر ۾،
ڪيئن ڪيان تنهنجو ادا مان بارُ هِي باري لطيف.