”ايڪويهين صدي“
پُڇين ٿو پيو گڙ ٻڙ هي ڇالئه وَڌي آ.
ڇو سمجهين نٿو ايڪويهين صدي آ.
مِٽن مائٽن مان به محبت هلي وئي،
ننڍائي وڏائيءَ جي نوڙت هلي وئي،
سِڪن چَئن خاطر ڇو غيرت هلي وئي؟
اها يار دولت، اصل کان انڌي آ.
ڇو سمجهين نٿو ايڪويهين صدي آ.
وَڌي خُون، اغوا ۽ ڌاڙا ويا هِن،
ٿي بيزار هڪٻئي کان پاڙا ويا هِن،
فحاشيءَ ڏي ڪيڏا ٿي لاڙا ويا هِن،
سَڏيل رات سينڌي صبح جو ادي آ.
ڇو سمجهين نٿو ايڪويهين صدي آ.
ڪيئي ماڻهو حق پنهنجا گُهرندا رهن ٿا،
کڻي ڊگريون رُلندا ۽ ڦرندا رهن ٿا،
الئه ڇا تي ڀائر به ڀُلندا رهن ٿا،
رُشوت جي بازر اصل کان انڌي آ،
ڇو سمجهين نٿو ايڪويهين صدي آ.
دغاباز پِيرن جي پِيرِي کُلِي پئي،
وڏيرن جي ڀائو اميري کُلي پئي،
فقيرن جي ڦند جي فقيري کُلي پئي،
ڏسيان ڳالهه تن جي ته ڪهڙي گندي آ.
ڇو سمجهين نٿو ايڪويهين صدي آ.
غريبن ۽ هيڻن جو ڪهڙو گُذر آ،
رهڻ لاءِ ڪانن ڪکن جو ڇپر آ،
سُڪا ڀورَ ماني ۽ ساڳيو بصر آ،
اهو جوڳ آهي، نه ڪئي جو ٻَڌي آ.
ڇو سمجهين نٿو ايڪويهين صدي آ.
پوليس به ڀائو ڪيو ويل آهي،
غريبن کي ناحق ڪيو جيل آهي،
فرياديءَ کي ڦيري وِڌو نيلُ آهي،
رُشوت به نانگن مان نوڙي ڪندي آ.
ڇو سمجهين نٿو ايڪويهين صدي آ.
گهمي سنڌ ’زخمي‘ مون ساري ڏٺي آ،
اڄوڪن مون يارن جي ياري ڏٺي آ،
نوي سيڪڙو مون غداري ڏٺي آ،
چڱائيءَ جي بدلي ۾ ملندي بَدي آ.
ڇو سمجهين نٿو ايڪويهين صدي آ.