مون کان مُنهنڙو نه مَٽ، منٺار وو يار.
ڪرين ڪهڙي سبب ٿو، ڌار وو يار.
سوا توکان پرين، گهڙي ڪين سري،
تن من ۾ تنهنجي آهي، تار وو يار.
تنهنجي فرقت ۾ هيڻا حال ٿيا،
ائين ڳڻتين ۾ تون نه ڳار وو يار.
اقرار نه پنهنجا پاڙي وئين،
تنهنجا ڪهڙا ڪجن ويچار وو يار.
دل درد وندي ٿي دانهون ڪري،
لهُه ’زخميءَ‘ جي ڪا سار وو يار.