هر شام به تنهنجي نانءِ ڪيم، هر رات به تنهنجي نانءِ ڪيم.
ڏَس ٻيو ڇا اوهانجي نانءِ ڪيان، پرڀات به تنهنجي نانءِ ڪيم.
تنهنجي ريت رسڻ وارين رمزن، مون کي شام و صحر بي چين ڪيو،
اکڙين جا وسائي پيار جي سا، برسات به تنهنجي نانءِ ڪيم.
تنهنجي فُرقت ۾ تڙپي ۽ لڇي هر شعر لکيو جو رت سان مون،
مونکي تنهنجو قسم سنگدل سانول، سا ڏات به تنهنجي نانءِ ڪيم.
هڪ ڏينهن رقيبن سان توکي گڏ گهمندي ڏٺم، ويا پير نڪري،
ان ويلَ قهرَ جهڙي جاني، جذبات به تنهنجي نانءِ ڪيم.
افسوس ستمگر! ’زخميءَ‘ کي ڏئي گهرا گهاوَ تون وئين دل تي،
سڪرات مرڻ واري دلبر! فڪرات به تنهنجي نانءِ ڪيم.