توسان اڳتي ملندو ڪيرُ؟
آس اڃا ڏَسِ رکندو ڪير؟
درد، الم ۽ دڙڪا تنهنجا،
روز مٺا پيو سهندو ڪير؟
دادُ نه مُنهنجي دانهن جو تو وٽ،
رت اکين مان رُئندو ڪير؟
لُڙڪ اکين ۾ يار لِڪائي،
اڳتي مُرڪي پوندو ڪير؟
سڀڪو سنگتي سُک جو آهي،
سار ڏکن ۾ لهندو ڪير؟
روز ڏُکن جي ڏاگهه تي چڙهندي،
تنهنجي راڄ ۾ رهندو ڪير؟
الفت بدلي ڪُلفت ڪر تون،
توکان پيارا پُڇندو ڪيرُ؟
تو نه اچڻ جو قسم کنيو آ،
هاڻي واٽون ڏسندو ڪير؟
ٺاهي ڊاهين، ڊاهي ٺاهين،
هاڻي توسان ٺهندو ڪير؟
’زخمي‘ شعر ته ٺاهيو آ پر،
تنهنجي سامهون پڙهندو ڪير؟