منهنجا توسان پيار وڌي ويا.
تنهنجا سڀ اختيار وڌي ويا.
تنهنجي اوسيئڙي ۾ سنگدل!
اڳ کان اڳرا نارَ وڌي ويا.
ڪانه پوي ٿي پُوري گهر ۾،
آهن ننڍڙا ٻارَ وڌي ويا.
چڱن ڀلن کان ٻيڻا ٽيڻا،
هر گهر ۾ بيمار وڌي ويا.
رنگُ هڻي ٿا وڙ لِڪايون،
چانديءَ جهڙا وارَ وڌي ويا.
مانُ غريبن کي نه مِلي ٿو،
پئسي جا آزار وڌي ويا.
ڪهڙو واءُ گُهليو آ ’زخمي‘،
پنهنجن جا تڪرارَ وڌي ويا.