وري واتُ ڦاڙي اُٿيا واڳون سيسرَ.
وٺڻ ووٽ خاطر کڻي آيا چادر.
جڏهن سنڌ سُڏڪي پُڪاري ٿي ’زخمي‘،
تڏهن ساٿ سنڌ سان ڏين ٿا ڏهيسرَ.
او پِير وڏيرا، ڪنڌُ ڀَڄئي پو جاڳين مَن!
هٿڙن ۾ ڪو نيلُ لڳئي پو جاڳين مَن!
روز ڦُرون اغوائون ڪرائي موٽائين،
پنهنجو ڀي ڪو ٻارُ کڄئي پو جاڳين مَن!
سنڌ جو نعرو جيئي سنڌ،
ٻيو ڪو نعرو هڻڻو ناهي.
سنڌ جو نغمو جيئي سنڌ،
ٻيو ڪو نغمو چوڻو ناهي.
”عيد ڪيئن ڪيئه؟“
يار مونکان پُڇيو.
ٿاڪَ ٿرَ جا ڏِسي،
مون هو روئي ڏنو.