وٺي واڳون مون ڌرتيءَ جون جهليون اهڙيون جو ڇا چئجن.
قطارون ڪامريڊن جون هليون اهڙيون جو ڇا چئجن!
اچو جوڌؤ، هڻي نعرو، پَٽيون اڄُ پيرَ غيرن جا،
انهن ڌارين سنديون دلڙيون پَليون اهڙيون جو ڇا چئجن!
ڍَڪيو آ ويسُ ڌرتي اڄُ صفا سائو خدا ڄاڻي،
ٻَنيون ٿم ديس پنهنجي جون ڀَليون اهڙيون جو ڇا چئجن!
ججهيون ساريون، مَڪائي، تِرَ، جُوئر، ڪَڻڪون، سَرنهَه، ڄانڀو،
هتي ڀاڄين سنديون اُڀريون وَليون اهڙيون جو ڇا چئجن!
سنڌي سادن سٻاجهن سان ڪري دوکو لُٽي ويا سڀ،
مِلايون چار ڳالهيون تن ٺلهيون اهڙيون جو ڇا چئجن!
رهيو ’زخمي‘ جي ڌرتيءَ تي ڪوئي رولاڪ يا ڌاريو،
ڪُهاڙيون ٿم رکيون تن لئه مَليون اهڙيون جو ڇا چئجن!