تون به اڪيلو مان به اڪيلو، سُورن ۾ آهيون تون مان ٻئي.
آءُ ته گهڙيون ڪي گڏجي گهاري، نينهن نڀايون تون مان ٻئي.
تنهنجو منهنجو پيار پُراڻو، ڌار نه ڪر ڪُجهه ٿيءُ سياڻو،
ڇاجي ڪري پنهنجي پيار تي پيارا، خلق کِلايون تون مان ٻئي.
تنهنجي مُنهنجي پيار تي پيارا، ماڻهو سَڙن ساڙولي سارا،
آءُ ته گهمي سرِعام مٺا گڏ، غير جلايون تون مان ٻئي.
مهل اٿئي مِلُ يار تون هاڻي، روز چوين ٿو اڄ نه سڀاڻي،
جُوانيءَ جو آ ڏاڪو ٻنهي جو، ڀاڪر پايون تون مان ٻئي.
’زخمي چانڊيو‘ تنهنجو آهي، پيار ٻئي سان ڪرڻو ناهي،
آءُ ته ملي ڪي گيت خوشيءَ جا، دلبر ڳايون تون مان ٻئي.