ڏسين ٿو ته ڏامر جيان پيو رِجان.
اڃا ڀي نه غيرت نه ڪائي بُڇان.
آهين سُک جو سنگتي مگر سار لهجان،
توڙي ٽلٽي، مياڻي يا کرڙي هُجان.
وٺي رُوپ ٻيهر مدد خان جو تون،
ڪڏهن ڪين پنهنجن جو ويري ٿجان.
سڏي سنڌ سُڏڪي نه پُهچان پرين!
بُجو پوءِ مون کي گهروڙي ڏِجان.
جڏهن ڪابه اک ڪنهن جي ميري ڏِسين،
اُٿي باغي بڻجي بغاوت ڪجان.
متان چئين ته ’زخمي‘ هُيو نانوَ جو،
مان تلوار جي ڌارَ تي ٿو نچان.