وڃي ويهي رهين ڇو وساري وو يار.
تڪي نيڻ ٿڪي پيا نهاري وو يار.
غم گوندر منجهه گُذاريان ٿو،
تنهنجون راهون سدا مان نهاريان ٿو،
انهي ڳڻتي ڇڏيو آهي ڳاري وو يار.
کسي چين وئين، ڏئي چاهُه مٺا،
سدا تولئه سِڪي پيو ساهُه مٺا،
مَچُ محبت جو وئين ٻاري وو يار.
تنهنجي فرقت ۾ هيڻا حال ٿيا،
لڌي سار نه تو، ڪيئي سال ٿيا،
مٽي مُنهڙو اسان کي وئين ماري وو يار.
ڏک ڏاڍو مٺا توکي ٿيندو پو،
جڏهن ’زخمي‘ مري هتان ويندو پو،
روئي پوندين تڏهن، هانءُ ڏاري وو يار.