شاعري

خواب آوارا پکي

هي ڪتاب اسان جي دور جي خوبصورت شاعر احمد سولنگيءَ جي شاعراڻي تخليقن جو مجموعو آهي. لڇمڻ ڪومل مهاڳ ۾ لکيو آهي:
”احمد سولنگيءَ کي مان هتي نئين نسل جي نئين شاعريءَ جي علامت (symbol) ڪري ٿو کڻان. ان ٽهيءَ جا اڪثر شاعر فئشن پرستيءَ طرف مائل ٿي Stream of consciousness (شعور جي ڌارا) بدران Mainstream (روايت پرست ڌارا) طرف لُڙهندا ويا. جتي شاعري خود شاعرن مٿان نازل ٿيڻ جو فطرتي عمل ٿيڻ جڳائي، اتي هُو پاڻ شاعريءَ مٿان نازل ٿيڻ لڳا ۽ اهڙي افراتفريءَ واري دؤر ۾ ڪيترن کي لُڙ ۾ مزو لڳي ويو ۽ هُو راتورات شاعر ٿي ويا، پر شاعريءَ لاءِ جيڪا اندر جي سُوجهه ٻُوجهه گُهربل آهي، ان تقاضا تي احمد سولنگيءَ جهڙا ڪي ٿورائي تخليقڪار کَرا ثابت ٿي سگهيا.“
Title Cover of book خواب آوارا پکي

ڇَم ڇَم برسن بوندون

ڇَم ڇَم برسن بوندون

تنهنجون منهنجي، منهنجون تنهنجي من ۾ ميخون،
سپني ۾ هڪٻئي جي ٻانهن ۾ ٿا جُهومون،

ڇم ڇم برسن بُوندون!

ميگها رُت ۾ ڪُوڪِي ڪويل، جيئن ٿي وئي خاموشُ،
اُڀَ کي ڪارن ڪڪرن گهيريو، سِجُ ٿيو روپوشُ،

آگم آگم آسُون،
ڇم ڇم برسن بُوندون!


ٻپهريءَ جو بادل برسيا، ڌوپي ويو پَنُ پَنُ،
سارنگَ ۾ سنجوڳ ٿيو آ، ڇا ته ٺريو تنُ منُ،

رنگَ ڀريا تو ۽ مون،
ڇم ڇم برسن بُوندون!

من جي سُندر بَنَ ۾ بَرسِي، مينهن ڪري ٿو ناچُ،
پيرن ۾ پازيب ٻَڌي ڄڻ، نينهن ڪري ٿو ناچُ،

مور مچائن موجون،
ڇم ڇم برسن بُوندون!