شاعري

حسن درس جو رسالو

حسن درس جي شاعريءَ جي محبوبا ڀلي ڪينجهر ڍنڍ هجي پر سچ ته حَسن جي شاعريءَ ۾ سنڌ جي سونهن جهلڪي ٿي. هو محبتن، مُرڪن ۽ عاشقن جو شاعر هو، جنهن جي شاعري هر دل کي جهومائي وجهندي هئي. اسان وٽ اهڙا گهٽ شاعر آهن جن جي سڃاڻ سندس ڪتاب کانسواءِ ئي شاعري بڻي هجي، انهن مان حسن درس جو مقام به مٿانهون آهي. اسان جي سنڌ سان سڀ کان وڏو الميو اهو رهيو آهي جو انقلابين ۽ عاشقن جي زندگي مختصر رهي آهي ۽ ايئن ئي حسن درس به اسان کان موڪلائي هليو ويو.

  • 4.5/5.0
  • 25024
  • 4933
  • آخري ڀيرو اپڊيٽ ٿيو:
  • حسن درس
  • ڇاپو پھريون
Title Cover of book Hassan Dars jo Risalo

چڱو جو اسانکي نه درزي مليو

چڱو جو اسانکي نه درزي مليو

چڱو جو اسانکي نه درزي مليو
نه ڪو ماپ من جي، نه ڪو ڪور ٿي،
حياتي سندو ھرک ڦاڙي ھوا،
قضا جي ڪَتر ساڻ ڪوري ڇڏيو،
ھوا جي ھٿن ۾ پاڻ ڀوري ڇڏيو!
نه ڪو ڪاڄ ڪوئي نه ٻيڙو لڳو!
سڳي کانسواءِ ھي سُئي سوچ جي
انڌيري ۾ بکيا اجايا ھڻي،
پُراڻا پيا ٿيندا وڃون پاڻ ۾!
لڱن جون ھي ليڙون لڪائي گھمون،
ٽٽا ڦاٽندا ٿا وڃون پاڻ ۾!
اڃان ٿا چئو ته بدن ٽانڪبو
اسان کي ته سُورن سبي آ رکيو!
چڱو جو اسانکي نه ڌوٻي مليو!

صدين جي سفر ۾ ٿا ڇڪبا رھون
وچو وچ واري ورائي وئي
ڪٿي گھاٽ اھڙو نه ڪوئي گھڙيو،
جتي اڄ اکين کي به اُجرو ڪريون،
رڳو راھ ۾ آھ آھي اڀي،
لکين لفظ آنڌي جيان اڄ اٿيا،
وئي دز دل تي دُکن جي ڄمي،
جتي جر اندر جيءُ نٿو ڌوپجي،
اتي اڄ بنا آب جي دوستو!
اسان کي ته آ ڌوڙ ڌوئي رکيو!