زمين ۽ زمان کي ڏڪائي ڇڏيوسين،
خدائي ۾ ڌڌڪو ڄمائي ڇڏيوسين.
سر راهه ظلم و جبر کي ڌڪاري،
نئون شور محشر مچائي ڇڏيوسين.
رڪاوٽ جي رستي ۾ بڻيا اسانجي
زور بازو سان تنکي هٽائي ڇڏيوسين.
هئا سُست ساٿي وجهي روح تن ۾،
نئون جوشجذبو جڳائي ڇڏيوسين.
خزانن جا ساراويا باغ اُجڙي،
رت پنهنجي سان تن کي رچائي ڇڏيوسين.
سهي سور سختيون، ظلم ساڻ ٽڪري،
پنهنجو نينهن نازڪ نڀائي ڇڏيوسين.
ڀڃي زور بازو ڪري طاري هييت،
مٿي ڀير ڏونڪو وڄائي ڇڏيوسين.
ويري وقت جا لڳل گهاءُ دل تي،
هر زخم تن جو مٽائي ڇڏيوسين.
کڻي ساٿ پنهنجو هُن پار پياسي،
قدم منزل ڏي وڌائي ڇڏيوسين.