26:93
شاعر جو مقام
عربستان جا ماڻهو پاڻ سڳورن کي شاعر چوندا هئا. قرآن مجيد ان جي ترديد ڪندي چوي ٿو: ”۽ شاعرن جي تابعداري گمراهه ئي ڪن ٿا. ڇا تو نه ڏٺو ته اهي سڀ ڪنهن ميدان ۾ حيران ڦِرن ٿا ۽ اهي زبان سان اهي ڳالهيون چون ٿا، جيڪي نه ٿا ڪن. پر جن (شاعرن) ايمان آندو ۽ الله کي گهڻو ياد ڪيائون ۽ مٿن ظلم ٿيڻ بعد بدلو ورتائون (سي بُڇڙا نه آهن) ۽ ظالم ڄاڻندا ته ڪهڙي موٽڻ جي هنڌ موٽن ٿا.“ (الشعراء: 224-227)
قرآن جي اها آيت اصل ۾ رسول الله جي مخالفن جي پروپيگنڊه جي جواب ۾ آئي. البت ان مان ان ڳالهه جي خبر پوي ٿي ته اسلامي دعوت ۽ انساني سڌاري جو ڪم شعر ۽ شاعري جي ذريعي ٿي نٿو سگهي. شعر و شاعريءَ جو طريقو ڪنهن مشن جي لاءِ بنهه مفيد ڪونهي. ڪو شاعر جيڪڏهن پنهنجي شاعراڻي ڪلام جي ذريعي ڪجهه ماڻهن کي گڏ ڪري وٺي، ته يقيني طور تي اهي غير سنجيده ماڻهو هوندا. اهڙن ماڻهن جي ذريعي تعمير ۽ سڌاري جو ڪو گَهرو ڪم نٿو ڪري سگهجي.