اڄ عيد آ، هرڪو خوشگوار ڏِٺم آدمي،
کلن هلن، پاڻ ۾ ڪندي سينگار ڏِٺم آدمي.
آدمي جو آدمي آهي آڳانڍو ۽ دلنشين،
۽ آدمي لاءِ آدمي بيقرار ڏِٺم آدمي.
سئو سئو دفعا سينگار ڪن، سُرما ڪري سھڻا ٿين،
خُوشي منجهان نچن ڪُڏن ۽ نازدار ڏِٺم آدمي.
ڪي آدمي اڻھوند ۾ عيد الله سون ڪين ڪن،
پاپن ڏُکن سورن اندر سؤگوار ڏِٺم آدمي.
ڪي آدمي عيد تي گڏ گڏ گُهمن گڏجي ٻِٽا،
ڪي ساڙ ڪن سيني سڙن اغيار ڏِٺم آدمي.
آدمي اڇا ۽ آدمي حسين، آدمي ڪھن آدمي،
هڪڙا عاشق چريا ڏِٺم، ٻِيا بيدار ڏِٺم آدمي.
آدمي سان آدمي ٿو ڪوڙ ٺڳي اٽڪل ڪري،
هِڪڙا پِنن پاٽي پٽي، ٻيا زردار ڏِٺم آدمي.
آدمي دُنيا اندر ڇا مان ڇا ڪن آدمي،
ڪي تہ بي وس ۽ لاچار ڏِٺم آدمي.
آدمي ڏِٺم سخت دل ۽ لاپرواھہ آدمي،
هِڪڙا ڏِٺم ڪيفي ڪجل قُربدار آدمي.
ڪي ضِدّي زوراور ظالم ڏِٺم آدمي،
ڪي يتيمن سندا يار ڏِٺم آدمي.
هي غزل عيد تي لِکيو ٿم مانجهي اِمن،
آدمي کان آدمي اڄ ڍار ڏِٺم آدمي.